CONCERTREIZEN
MUZIEK & CULTUURREIZEN
KOORPROJECTEN
THEMAREIZEN
162278551.jpgEifeltoren.jpgGroepsfoto - Parijsreis sept 2018.jpg
hqdefault.jpgimages (1).jpgimages (2).jpg
images.jpgIMG_20151228_214309790_HDR.jpg 
   
   
   
   
   
[1] 

Impressies Muziekreis Parijs en Orléans van 22 – 26 september

Zondag 23 september.

Met Irene, Nederlandse gids, wonend met man en kind in Parijs en verknocht aan de stad, deden we een tour door Parijs. De stad was oorspronkelijk een Keltische nederzetting uit de 3e eeuw vóór Christus, na verovering door de Romeinen werd de stad Lutetia Parisiorum genoemd waarvan de naam Parijs is afgeleid. Irene attendeerde ons op belangrijke gebouwen, wist veel van heden en verleden te vertellen, gelardeerd met anekdotes. Hoogtepunt was het bezoek aan Père Lachaise. De hemel wat bedrukt, vallende bladeren, bemoste graven, een passende sfeer om bij onze sterfelijkheid stil te staan. We slenterden tussen de graven, terwijl Irene ons vertelde over het bekende liefdespaar Abelard en Héloise, geëerd met een enorm grafmonument, en andere beroemde doden. We stonden stil bij het graf van enkele ‘levende doden’ zoals Frederic Chopin, Edith Piaf waarbij een man met overgave La vie en rose zong, Jim Morrison wiens graf door vooral vrouwelijke fans voortdurend werd ‘geschonden’ met opzichtige lipafdrukken zodat er een hek omheen gezet moest worden. De boom naast het graf moet het nu ontgelden. Verbazing over de dwaasheden die mensen begaan.

Chauffeur Dirk loodste ons feilloos door Parijs en bracht ons naar het geboortehuis van Debussy in St.Germain-en-Laye dat een klein museum huisvest, gewijd aan de componist en waar zich tevens op de bovenste verdieping een intieme concertkamer bevindt waar door luidsprekers zacht de muziek van Debussy klonk en we even konden verwijlen en genieten. Hij was een begenadigd pianist en componist die vernieuwend werkte binnen de klassiek muziek.

Na dit bezoek volgde in de Eglise Saint Ephrem een concert “Chopin with candle lights”, een klein, intiem kerkje en inderdaad brandende kaarsen. Een pianist aan de vleugel die zijn spel inleidde waar ik helaas weinig van mee heb gekregen. Hij speelde virtuoos, de vleugel naar mijn oordeel niet zo ‘geschikt’ voor dit repertoire. Hij speelde ook Satie, een interpretatie die wij ontwend zijn na Reinbert de Leeuw.

Terug naar ons hotel buiten Parijs, rustig gelegen, waar we het diner genoten en in een goede sfeer de kennismaking met elkaar omzetten in elkaar ontmoeten. Uit een aantal individuen bij elkaar vormt zich al gauw een groep. Groepsfoto!

Maandag 24 september

Helaas moesten we afscheid nemen van één van onze reisgenoten die haar reis om fysieke redenen moest opgeven. Een geluk dat ze met Klaas Touwen in de auto terug naar Nederland kon. Verder met 13 personen. Het weer inmiddels stralend.

Op naar Orléans voor de bezichtiging van de kathedraal uit de 13e eeuw gewijd aan Sainte-Croix om daar een orgelconcert door de organist van de kerk, Jean-Pierre Griveau, te beluisteren. Hij trakteerde ons op een mooi concert waarin de mogelijkheden van het orgel goed tot uitdrukking kwamen in een Pastorale van Bach, uit sonate nr. 16 –variaties op het choraal “Vater Unser” van Mendelssohn, van een voor mij onbekende componist, Guy Ropartz (1864-1955) een fuga en introductie en van Bartòk Roemeense dansen. Griveau vertelde met duidelijke trots over het orgel, gebouwd door Cavaillé–Coll dat bestaat uit 5000 pijpen! Ik keek omhoog, telde er zeker geen 5000. De verrassing, we mochten mee naar boven via de gebruikelijke stenen wenteltrap. Een voorrecht! Indrukwekkend het mechaniek en de bouw van dit orgel, zo gigantisch. Nog een verdieping hoger, nog meer pijpen en pijpjes; labiaal- en tongpijpen. Griveau legde o.a. uit hoe de wind door de pijpen gaat en verschil in klank maakt. Het tellen van de pijpen heb ik gestaakt, geloof zondermeer dat het er 5000 zijn. Prachtige aanblik om van boven de kathedraal in te kijken. Een ’hemelse‘ blik want zag ik daar niet een engel? Een speelse improvisatie van Griveau op door ons aangereikte tonen maakte een eind aan deze bijzondere belevenis.

s Middags nam gids, Philippe, ons mee voor een stadswandeling door Orléans; met genoegen stel ik vast dat de Fransen zich inspannen om in het Engels hun verhaal te doen. De kathedraal stamt uit de 13e eeuw maar de bouw heeft 600 jaar geduurd na diverse malen door brand of verwoesting te zijn vernietigd waardoor het gebouw een ‘samenraapsel’ is van stijlen. Schrijver Victor Hugo had er dan ook geen goed woord voor over.

Het viel ons op hoe schoon de stad is; door een gericht beleid van het Stadsbestuur krijgt de stad haar glorie van weleer weer terug. Door een groot restauratieproject worden oude gepleisterde huizen van hun stucwerk ontdaan om het prachtige vakwerk in verschillende kleuren tevoorschijn te brengen. Een aanzienlijk fraaiere aanblik!

De eens levendige stad met bloeiende handel via schepen over de Loire in de haven aangevoerd raakte in verval door de concurrentie van de trein. Om weer reuring in de stad te brengen wil men de studenten terug die nu in een nieuw gedeelte van de stad aan de andere kant van de Loire wonen. De cafés moeten weer gevuld en het avondleven geëntameerd.

Orléans waarvan de naam is afgeleid van de Romeinse Keizer Aurelianus die in de 3e eeuw na Christus de stad heeft gesticht, heeft een totaal ander karakter dan Parijs! Een overzichtelijke, schone stad met voetgangersgebieden. Jeanne D’Arc beheerst de stad op markante punten, haar glorie en gruwelijk einde verbeeld. Terug in ons hotel werd onze apéro opgeluisterd door muziek van een Gipsy-trio dat door Dick een aantal weken ervoor van Montmartre was ‘geplukt’. Even spannend óf ze zouden komen! Een gitarist, een zangeres en een klarinettist brachten een mix van weemoedige Roma muziek afgewisseld met bekende Europese muziek, Dick werd met zijn gitaar uitgenodigd mee te doen, te schitteren in een solo, muziek verbroedert! Tijdens ons diner trakteerden zij ons nog op een ‘toetje’ waar Dick eveneens op inhaakte, van trio naar kwartet. Muzikale verhoging van de stemming die we nog even wilden vast houden door met elkaar “La vie en rose“ te zingen met Dick aan de gitaar.

 

Dinsdag 25 september

Vandaag staat een rondleiding door de Opera Garnier op het programma. Irene leidt ons weer rond, houdt een pakkend verhaal. In opdracht van Lodewijk Napoleon, Napoleon III, werd in 1861 een wedstrijd uitgeschreven voor het beste ontwerp. Eugénie de Montyo, vrouw van Napoleon, was diep beledigd door dit ontwerp dat volgens haar in geen enkele stijl paste. Charles Garnier loste dit op door haar te behagen met het in het leven roepen van een ‘nieuwe stijl’: de Napoleontische stijl. Dat was genoeg om het gebouw te mogen bouwen. Je kunt meerdere predicaten op het gebouw loslaten: Neobarok, eclectisch, extravagant, veel bladgoud, fresco’s en marmer. Vooral veel bling, bling! Charles Garnier vergat zichzelf niet. In naam of beeld kom je hem op verschillende plekken tegen.

Na de Frans-Duitse oorlog wordt de Opera in 1875 geopend, een gebeurtenis die Napoleon III niet meer heeft meegemaakt. In het auditorium bevinden zich de keizerlijke loges, vooraan, uit het zicht van het ‘plebs’, maar met slecht zicht op het toneel. Het plafond is in 1964 door Marc Chagall in opdracht beschilderd. De voorstelling moet een eerbetoon zijn aan 14 verschillende ballet- en muziek-werken. Niet elke Parijzenaar is gelukkig met dit werk van Chagall. In de brede gangen rondom het auditorium hangen weelderige schilderijen die de maanden van het jaar verbeelden. Mijn jeugdidool Sarah Bernhardt hangt voor ‘eeuwig’ verleidelijk aan de muur als de maand januari. Het spook van de Opera uit het boek van Gaston Leroux waart nog altijd rond, conflicten en delicten zouden door zijn toedoen nog altijd spelen, zo wordt geloofd.

Na het zien van deze grootheidswaan terug de stad in met Dirk aan het stuur om ons naar Restaurant L’Horloge te brengen voor een warme lunch die buitengewoon goed was bereid en smaakte. De tijd was wat krap bemeten, in haast naar het Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse. We mochten aanwezig zijn bij het examen voor het Diplôme d’artiste interprète. Eén hebben we kunnen beluisteren, een jonge Chinese pianiste, Jiwon Jang, een naam om te onthouden want ze speelde indrukwekkend werken van Fauré en van contemporaine componisten De Severac en Amy. Gids Luca leidde ons rond door het Conservatorium en vertelde over haar historie. Een volle dag want in aansluiting naar het Musée de la Musique, een verzameling oude instrumenten; té weinig tijd en enigszins mentaal verzadigd om alles in mij op te nemen.

Nog twee concerten prijkten op het programma: Pianorecital in de Eglise Saint Ephrem (Mozart, Satie en Beethoven) en een Orgelrecital in de Eglise Notre Dame. In tijd overlapte deze concerten elkaar zodat enkelen het pianorecital voor het einde moesten verlaten om op het laatste moment de Notre Dame in te komen. Een recital voor twee orgels met de componist Yves Castagnet achter het klavier op het grote orgel in zijn “Poème sur un choral imaginaire pour deux orgues” en “Virgile Monin” op het orgel voorin de kerk. Het begon met subtiel spel wat culmineerde in rijke, indringende klanken. Het tweede werk van Jean Guillou(88) die in persoon in de kerk zat, werd ingeleid in het Frans. Het enige woord dat ik opving was ”l’orage”. Beide organisten speelden “quatre mains“ op het grote orgel. Een veelheid aan klanken, dissonant, schurend en overweldigend met alle registers open, alle pijpen gebruikt? Het aantal decibellen nog net voor mijn oren te doen maar zo prachtig overdonderend. Ik had even de vrees dat de Notre Dame zou instorten. Dit was een “orage” van de ernstigste categorie. Sommigen toehoorders verlieten demonstratief de kerk, té veel van het goede! Onder de indruk terug de bus in.

Daar vonden we chauffeur Dirk die ons altijd weer op tijd oppikte en veilig naar het hotel bracht.

Woensdag 26 september.

Helaas, adieu Paris! Om 9.30 vertrek richting huis, maar zo voorspoedig als de heenreis ging zo langdurig was de terugreis. Hoog gezeten in de bus keek ik neer op de dwaasheid op de weg, eindeloze rijen vrachtauto’s en personenwagens met grote snelheid op weg naar - ja waar naar? Naar het einde?? De Franse politie voerde contrôles uit en pikte onze bus uit de rij. Het uitlezen van de tacho-graaf was het doel. De agent (geen Engels sprekend en denigrerend Dirk met ‘tu’ aansprekend!) meende onregelmatigheden te zien en blies hoog van de toren met het dreigement van een boete van € 750. Na enige uitleg konden we na een half uur oponthoud eindelijk door rijden zonder boete. Het zat ons tegen, files door ongelukken. Zo werd het voor ieder een lange dag maar vooral voor de chauffeur en Dick die na middernacht thuis zijn gekomen. Dank zij Dicks hartelijke, voortdurende zorg( kopjes koffie en glaasjes wijn verzorgend!) en Dirks voortreffelijke rijkunst en het mooi samengesteld programma dank zij Klaas Touwen heb ik even La vie en rose beleefd.

Au revoir!

Annelies Veen

terug
THEMAREIZEN
MUZIEK & CULTUURREIZEN
KOORPROJECTEN
THEMAREIZEN
162278551.jpgEifeltoren.jpgGroepsfoto - Parijsreis sept 2018.jpg
hqdefault.jpgimages (1).jpgimages (2).jpg
images.jpgIMG_20151228_214309790_HDR.jpg 
   
   
   
   
   
[1]